خواب هفدهم - مترجــم دردها
X
تبلیغات
رایتل
پنج‌شنبه 18 فروردین 1390 @ 18:50

خواب هفدهم

پیش نوشت:خواندن این پست برای کسانی که برنامه «بفرمایید شام» را ندیدند ممکن است کمی گنگ باشد.اینکه خودم چرا می بینم و چطور میبینم را کسی اگر خواست برایش توضیح بدهم. 

 

... 

 

نتیجه یک پژوهش جالب نشان داده است که مزه ای که ما در دهانمان احساس می کنیم بر نوع قضاوت های ما موثر است.دانشمندان با تعدادی آزمایش بر روی داوطلبان به این نتیجه رسیدند که زمانی که مزه شرینی در دهان داریم،در قضاوت هایمان بیشتر به نیمه پر لیوان توجه می کنیم و در زمانی هم که کاممان تلخ است،در قضاوت هایمان سختگیرتر رفتار می کنیم ؛ در نهایت یک توصیه جالب کردند:زمانی که قصد قضاوت در مورد کسی و یا چیزی دارید سعی کنید که آب بنوشید ! اگر مزه دهانمان بر نوع قضاوتمان اثر می گذارد؛ بی تردید به تجربه می توان مشاهده کرد که نوع حسی هم که  به فرد و یا شی مورد نظر داریم در قضاوتهایمان نیز موثر است. 

 

بفرمایید شام در عید، در حالی نشان داده شد که دو گروهی که در آن شرکت کرده بودند دوستان یکدیگر بودند و جو بسیار صمیمانه ای در میان بود.تصادفی نیست که رکورد بیشترین امتیازها در این دو برنامه کسب شد و به ترتیب 29 و یا 30 امتیاز آوردند.نکته جالب تر رکورد پایین تر از اینها بود که 26 امتیازی بود که در یک گروه کاملا صمیمانه که چهار مرد بودند به دست آمد. 

  

گاهی برنامه های کوچک درسهای بزرگ دارند.به گمان من در برنامه هایی چنین جدای از اینکه نوع آشپزی - و یا هر نوع مسابقه دیگری - افراد باید مورد قبول باشد،حسی که در افراد ایجاد می کند و احساسات صمیمانه اهمیتی والاتر دارد.اگر بتوانی رگ خواب رقیبان در ظاهر دوست را بدست بیاوری با تقریب خوبی همیشه پیروزی.آدم های دوست داشتنی به مراتب راحت تر پیروز می شوند تا دیگرانی که با صد من عسل نمی شود خورد.مورد میکائیل را خاطرتان هست و با آن ذسری که درست کرده بود؟ 

 

... 

 

در رستوران های معتبر اروپایی،تعدادستاره هایی که توسط آزمایشگران غذا داده می شود از اهمیت والایی برخوردار است.کارشناسان خبره ای که قوای حسی نیرومندی دارند و از طرفی به تاریخچه غذاها کاملا مسلط هستند با موشکافی بسیار غذاها را تست می کنند و امتیاز دهی می کنند.ایرادات را بر می شمارند و نقاط قوت را.این یک کار تخصصی ست که درآمد خوبی هم دارد. 

 

گاهی در حین برنامه که می بینم چطور بر سر تست غذا اظهار نظر های فاضلانه می کنند واقعا خنده ام میگیرد.نقل است که زمانی آشپزی جزو هنر ها برشمرده می شد،ولی به جرم اینکه هنر مورد نظر توسط مشتریان به سرعت صرف می شد و بدل می گشت به کود الانسان، از لیست هنرها اخراج شد.در واقع آشپز خوب یک هنرمند است که مانند هر هنرمند برجسته دیگری نیازمند اطلاعات و تجربه فراوان است.اظهار نظر در مورد غذاها - آن هم این طور قاطعانه - وقتی تاریخچه یک غذا را نمی دانیم و  اطلاعات کافی در این زمینه نداریم تنها گویای یک نکته ست:پایمان را از گلیم مان درازتر می کنیم.تیریپ تیزبینی گرفتن و ادای نکته بین ها را در آوردند هم دیگر از آن دسته ایرانی بازی هاست.به عنوان کسی که از ما پذیرایی می شود شاید حق ما تنها این باشد که بگوییم غذا با مزاج ما سازگار بود یا نه (و شاید در خفا بهتر)،یا شکل و ریخت اش پسند واقع شد یا خیر.بحث در مورد غذا بدون یک مثقال اطلاعات و کش و قوس راه انداختن و در فاز رک و صراحت گویی قرار گرفتن هم ادای بیخود است و هم مایه دلخوری صاحب خانه.در جامعه هزار قومیتی ای نظیر ایران غذاها بین اقوام در جغرافیای مختلف فراوان جا به جا شدند و به رنگ و فرهنگ آنها در آمدند ،یکی مثل من آش رشته را پر ملاط و با ادویه فراوان دوست دارد و همسایه ما آش های شل و ول لغزان و پر سیر و پیاز. 

 

در مواردی چنین که اظهار نظرهایی این گونه در پی دارد اشکال از فرستنده نیست،گیرنده مشکل دارد.صاحب غذا به دل نگیرد ! 

 ...

پ.ن.1:تا به حال کسی را ندیدم که بگوید اشپزی اش بد یا دست کم متوسط است،همه در یک توهم جمعی هستیم که آشپزی مان خوب است؟من هم یکی از آن دسته متوهم ها لابد ! 

 پ.ن.2:دوازده ساعت که سر کلاس نشسته باشی و قوت غالب ات آدامس باشد،بهتر از این می توانی بنویسی؟آن هم در یک کافی نت که فونت هاتی کیبوردش نیست و روده کوچک تر دمار از روده بزرگ تر در می آورد؟ 

 پ.ن.3: متن سر یکی از کلاس ها به ذهنم رسید و شتابان به نظر رسیدنش محصول همان.چند روزی هم وضعیت اینترنت ام به سامان نیست و نیستم. 

 پ.ن.4:پاسخ کامنتها را خواهم داد،غلط املایی که ندارم؟ 

پ.ن.5:پژوهش مورد نظر را در مجله دانستنی ها خواندم.دلیل اشاره نشدن به مطلبش این است که در دور از خانه ام و دسترسی ام به مجله و اینترنت ممکن نیست 

 

پس نوشت:دو کلام حرف حساب[کلیک

 

خیلی بعد نوشت !: یک هفته ای به من فرصت بدهید تا اینترنتم را سر حال کنم.راستی ببینید تفاوت پاسخ دادن به نظرات با پاسخی ننوشتن چقدر است.