شصت و دومین خواب - مترجــم دردها
X
تبلیغات
رایتل
شنبه 14 آبان 1390 @ 23:54

شصت و دومین خواب

از سوغات ژنتیکی اجداد مان که در عهد بوق زندگی می کردند همین موهای گاه خوش حالت و گاه بد حالتی ست که بنا به میراث ژنتیکی در افراد مختلف درجات گوناگون رشد را دارد.از پر مو چون گوریل گرفته تا صحرا-پیکرانی که "کوسه"لقب می گیرند (البته در نــــَــران).ظاهرا در گذر زمان از میزان خاصیت شان کاسته شده و بیشتر اهمیت زیبا شناختی یافته اند،اما همین میزان مو هم می تواند امروزه کارآمد باشد،مثلا؟نماد پیر شدن و نهیب زدن به آدمی که سن بالا می رود.


تا آنجا که در خاطر دارم اولین تار مو را در زمان پیش دانشگاهی سفید کردم،در سالهای آتی اش تعدادش افزود شد و پارسال بود که در زمان ور رفتن با ریش و سبیل در آینه مـــَبالستان،دیدم که ای وای، یک تار ریشم نیز سپید شده،که چه خبر بدی بود.


امشب پس از دوش شبانگاهی و هنگام خشکاندن بـــر و رو و مو،دیدم که ای داد بیداد در ناحیه بــــَرستان هم یک تار موسپید شده.حسابی دمغ شدم.


نشانه پیر شدن،حرص خوردن،کمبود ویتامین و... همه چیز جلوی چشمانم رژه رفت.نکند روزی برسد که موهایم کم شده باشد و سفید تر و خوش حالت تر؟سیمای آشنای پیرمردانی که گویی دست روزگار حسابی رویشان را کم کرده؟آن وقت چه فکری خواهم کرد و به این شب - اگر در خاطرم باشد - چگونه خواهم اندیشید؟


از هرگونه فرتوتی بیزارم.