صد و سیزده - مترجــم دردها
X
تبلیغات
رایتل
چهارشنبه 28 تیر 1391 @ 14:43

صد و سیزده

در باز کردن تـــَب های(Tab) بالای صفحه اصولا ً خــِستی به خرج نمی دهم.زمانی که وقت داشته باشم می نشینم و به تعداد ِ زیاد وبلاگ باز می کنم،جست و جو می کنم،می خوانم،گاه فکر می کنم و گاه می خندم و معدودی را که گمان می کنم حرفی ندارند به سرعت می بندم.قاعده خاصی در کار نیست و خودم را محدود نمی کنم.گاه وب سایت های علمی را هم با لینک هایش پشت سر هم باز می کنم،به همین سبب در برخی موارد شاید تا دویست یا سیصد عدد از تــــَــب ها پشت سر هم باز شده باشند.و صدای لپ تاب هم در قاطبه موارد بسته ست.خوش ندارم چیزی تمرکزم را بر هم بزند و در غالب موارد در سکوت مطلق می خوانم.


دیروز صبح اما،با بالاتر بردن صدای لپ تاب،با اصوات نامفهومی رو در رو شدم.دستم آمد که یحتمل تعدادی از وبلاگ ها در پیش زمینه وبلاگشان موزیک قرار دادند و مشکل از همان جاست.تعدادی را گشتم و یکی را که آلودگی صوتی ایجاد کرده بود بستم،باز هم اصوات نکره می آمد و دیدم تعداد تـــَــب ها بیشتر از آن است که حالش را داشته باشم یکی یکی بگـــَردمشان.نگاهی با افسوس به تعداد بسیار زیاد لینک های علمی و تخصصی کردم، و  با آهــــی صفحه را به کل بستم تا بتوانم آهنگ مورد علاقه ام را بگذارم.



البته قبول دارم که چاقو زیر گلوی ِ آدمی قرار ندادند که برود به وبلاگ ها و سایت های مختلف سرک بکشد،خواهی می خوانی و نخواهی نه،اما اینکه مخاطب مجبور باشد آهنگ مورد علاقه نگارنده وبلاگ ها را به زور بشنود به گمانم محل چون و چراست،در مهمانی ها،غالبا ً میزبان از موزیک پخش کردن خودداری می کنند،حرفه ای تر ها موزیک ملایم بی کلام به تقریب همه پسندی می گذارند که داد ِمهمان در نرود.حتی اگر مهمان هم با موزیک جور نباشد صدا آنقدر کم هست که «رو مـــُخی» نشود؛و در مقام تشبیه هر مخاطبی مهمان وبلاگ ست و قرار دادن موسیقی که با حس و هوای تمامی پست ها هم آوایی داشته باشد،به فراخور جنس نوشته های ِوبلاگ، مشکل یا حتی ناشدنی ست،مجهز کردن وبلاگ به این امکان احتمالا ً مخاطبی که قصد جدی خواندن دارد را می پــَـراند.


 هر چند در قامت اعتراف باید بگویم چند سال پیش که پرچم وبلاگ نخستینم بالا رفت،خودم نیز چنین رویه ای داشتم،یکی دو هفته ای چنین بود و برداشتمش،موضوع چند سال پیش از مد افتاده بود،اکنون بار دیگر این مد ِ بی مفهوم پا گرفته ست.هیهات


پ.ن: البته موضوع این پست من قرار بود در باب رضا خان باشد،این نوشته به ناگهان به ذهنم رسید.پست بعدی مختص همان موضوع که ذکرش رفت