162:کدام حماسه؟ - مترجــم دردها
X
تبلیغات
رایتل
دوشنبه 20 خرداد 1392 @ 02:42

162:کدام حماسه؟

گمان می کنم احساس نزدیکی با یک کاندیدا و یا برنامه های پیشنهادی اش حداقل شرط مورد نیاز برای شرکت در انتخابات سیاسی یک کشور باشد،اگر نباشد چطور؟


در ثانی وقتی ترجیع بند تمامی نامزد های انتخاباتی لفظ "اسلام" یا " اطاعت از ولایت مطلقه یِ فقیه " باشد،ایا اساسا ً به معنای رانده شدن یا دست کم نادیده انگاشتن تمامی ِ شهروندان یک کشور که در ذیل این تعریف نمی گنجند نیست؟


در هر صورت با نظاره گر بودن مناظره های انتخاباتی تنها یک واژه به ذهنم رسید:متاسفم.رعایت حداقل صوری اخلاق گفتمان کمترین چیزی ست  که برای آدمی که باید پرزنتور خوبی باشد توقع می رود.در میان 8 نامزد معرفی شده اما ، در نظرم کریه تر و وقیحانه ترین مخالفت ها را جلیلی دارا بود،جانشین پیشنهادی احمدی نژاد پا را از او فراتر می گذارد و از هم چنان از رویکرد "بگم،بگم" او استفاده می کند،اگر به عنوان نماینده ایران در مذاکرات بین المللی هم چنین ادبیاتی به کار می برد،پیش نرفتن مذاکرات هسته ای ایران چه جای تعجب؟


در هر صورت به عنوان یک شهروند گیر کرده در صحراهای خاورمیانه،مایلم از حق رای خود استفاده کنم،ولی اینکه کجا می توان خرجش کرد و ارزشش را داشته باشد چیزی دستم را نگرفته ست.در شرایط فعلی برای افرادی نظیر من،بلوکه کردن و یا نادیده گرفتن انتخاباتی که در آن سهمی نداشته و نمی توانند داشته باشند ظاهرا ً تنها گزینه ست،اگر رایی هم از افرادی نظیر من صادر شود - با این فرض که رای ها هم شمرده می شوند - آب ریختن در آسیاب دیگران است،همین.


و در آخر:


خلاف دوستانی که کنش اجتماعی را معادل با انجام رفتار و عملی می دانند،امتناع کردن و یا تحریم یک چیز خود می تواند یک کنش بر شمرده شود،نادیده گرفتن جمعی ِ یک سریال منحط،یک برنامه اجباری و تجویزی از بالا،خرید یک برند خاص و... خود می تواند منشا تاثیر باشد و تاثیرات موثری هم داشته باشد.البته مبلغ اینکه همه باید تحریم کنند نیستم،ولی استدلال کسانی را که عدم شرکت در انتخابات جاری را معادل با هم زیستی با استبداد می دانند را ناکافی یافتم.